دَهیاوُش

مصر از نظر لغوی به معنای «شهر» است، زبان شناسان و ادیبان آن را به معنای «حد» مرز،سرحد و… نیز معنا کرده اند[۱]. داریوش یکم (بزرگ، ۵۲۲ تا ۴۸۶ پیش از میلاد مسیح) در بند اول ، سطر ۳۳ کتیبۀ ی بزرگ بیستون در گزارشی دربارۀ رفتن کمبوجیه به مصر، آن سرزمین را «مودرایا»[۲]نام برده است[۳].همین زمام دار هخامنشی ،دربارۀ چگونگی ساختن کاخ شوش در کتیبه ای به همین نام و عنوان ،در سطر۴۱، از مصر به همان نام بالا «مودرایا» یاد کرده است[۴].وی مصر را در کنار سرزمین های دور ونزدیکی نام برده، که مصالح ساختمانی مورد نیاز را جهت ساختن کاخ شوش، از آنجا تأمین می کرده است. مودرایا از نام بسیار کهن آن در زبان های ایرانیان پیش از هخامنشی تحت عنوان «موذرایا»[۵] گرفته شده است[۶].در زبان آکادمی «میسیراآ»[۷] که شباهت زیادی با «موسرایا»[۸] در زبان سومری است برای مصر به کار برده شده است.در زبان عبری «میسرایم»[۹] و در زبان فنیقی «مودرا[۱۰] ، موذرا» است که یونانیان قدیم با ارتباط تنگاتنگی که با فنیقی ها به ویژه و با سومریان تا حدودی داشته اند، اقتباس کرده اند ، یونانیان واژۀ «موذرا»را با هیچ تغییری از فنیقی ها گرقته اند. در زبان هیتی ها (Hethiten)واژه«میزرا»[۱۱] و در زبان عربی قدیم «میصر» [۱۲] به کار می رفته است[۱۳]. واژه مصر منتسب به مصریان شباهت زیادی با نمونه های مصطلح بالا در میان اقوام ومردمان کهن شرقی ویونانی دارد واژه های (Egypt) در زبان انگلیسی و(Agypten) در زبان آلمانی به معنای «خاستگاه قبطیان» یا «سرزمین قبطی ها یا قبطی نشین » می باشد.عیلامی ها نیز با مصریان مناسبات تجاری داشته و از همان نام سومی فنیقی «موذرا» تقلید می کرده اند.

خواندن ادامه این مطلب »